THE VAN HALL TAPES
Met ECHTE telefoongesprekken
NIEUW-NIEUW-NIEUW:
een CD met 40 tracks.
De beste 40 tracks ooit opgenomen en velen nooit eerder uitgebracht.
De enige CD met echte telefoongesprekken humor.
Voor maar 12.50
(inclusief verzending)
e-mail nu naar: info@vanhalltapes.nl

Deze telefoongesprekken werden op de band opgenomen zonder dat de gebelden dit wisten. Later zijn al deze mensen wel benaderd voor hun toestemming en op enkele uitzonderingen na is die gegeven.
Let op: dit zijn ECHTE telefoongesprekken met niets vermoedende mensen.
Geen NEP telefoongesprekken zoals onze imitators het probeerden na te doen.
Het leek het Van Hall team wel het beste om deze nieuwe CD uit te brengen omdat de Van Hall Tapes echte telefoongesprekken humor nog steeds de enige echte is.


De eerste Van Hall tapes grammofoonplaat verscheen in april 1980. En dus niet in 1979 zoals op sommige websites en blog-sites staat. Deze enige en echte telefoon gesprekken opnames van Jeroen zijn allemaal gemaakt in 1977. Die van Tonny in 1976 . Die van Arthur in 1976 en 1977. De Van hall tapes plaat was en is nog steeds de eerste en enige elpee met echte telefoongesprekken grappen ooit uit gebracht op grammofoonplaat of CD.

Op vele websites en Blog-sites, blijken nog veel fans met onbeantwoorde vragen te zitten. Wat doet Jeroen van Hall nu?? En wie is hij? En is hij een bekende Nederlander geworden?
Wel nu, hier zijn de antwoorden:
Het van Hall telefoon team bestond uit 3 personen:
1) Jeroen van den B. 2) Tonny van den H. 3) Arthur van Moerkerken.
Jeroen is van maart 1961 en was dus ten tijde van de opnames 16. Tonny, ook van 1961, was tijdens de opnames 15. Arthur is van februari 1960. De drie waren vrienden van het Montessori Lyceum te Amsterdam. Andere klasgenoten werden later wel bekende Nederlanders, bijvoorbeeld Jaap van Zweden (violist), Anton van Schijndel (VVDer) en Felix Rottenberg (PvdAer).

Hoe is het de heren vergaan na de Van Hall tapes jaren??
- Jeroen is na het atheneum gaan studeren en afgestudeerd in geologie. Hij heeft een lange tijd voor Shell gewerkt en in London gewoond en is daarna weer terug naar Nederland gekomen later leraar op een middelbare school geworden. Hij is gelukkig getrouwd met Ingeborg M., zijn vriendin al sinds 1980. Hij heeft 3 kinderen en woont in een gewoon rijtjeshuis. Hij heeft sinds de Van Hall periode nooit meer de platen gedraaid of aan iemand laten horen.
- Tonny is na het atheneum uit het oog verloren. Zijn vader was destijds eigenaar van een slachthuis. Het was zijn vader die hem in 1976 verbood om met de Van Hall tapes door te gaan.
- Arthur is na het atheneum in zaken gegaan. In 1981 eigenaar van een bardancing en van 1983-1990 eigenaar van 9 kledingzaken (Florence). In 1991 heeft hij Nederland voor goed verlaten en is toen in Miami, USA, gaan wonen. Eind 1994 deed hij zijn eerste grote uitvinding: de verbetering van de kitspuit die niet meer nadruppelt na gebruik. Hij is tevens octrooihouder en eigenaar van de wereldwijde patenten. (zie Google artikelen en Volkskrant). 4 x getrouwd geweest met, en ook weer gescheiden van, ene Neeltje B, Barbara B, Jennifer H. en Kristen H. Geen kinderen die zijn naam dragen. Nog geen enkele grijze haar, ondanks zijn leeftijd.

De opnames werden destijds opgenomen op cassette bandjes van BASF, op een Philips recorder met een Akai microfoon. De hoes was door Arthur ontworpen. De tekening op de hoes van een kwade man met een eikelkin was gemaakt in 1979 door de nu bekende tekenaar Jurriaan van Hall. Die zat toen in 1979 bij Arthur in de klas. Jurriaan had verder niets met de opnames of de plaat van doen, al denken sommigen dat wel, vanwege zijn achternaam. De naam Van Hall was echter al in 1974 bedacht. Eerst was het Johnny van Hall. Maar dat vonden we wat ordinair klinken dus werd het Jeroen. Makkelijk want het was toch al Jeroen's echte voornaam. De telefoon gesprekken werden bij Arthur thuis, van uit zijn zolderkamer, gevoerd en opgenomen. De strip van 4 foto's op de hoes afgebeeld was van Jeroen en gemaakt in een fotoautomaat in Frankrijk. De zonnebril en sigaret waren een imitatie van een lp hoes van Lou Reed. De derde foto in de strip was zijn laars.


Jeroen verteld:

In juni en juli van 1980 zijn we een zestal keren naar de Hilversumse radio geweest. Arthur reed toen in een grote goudkleurige Amerikaanse Mercury Cougar. Hij had twee vriendinnen, Josine en Anna bij zich en toen we bij de portier aankwamen in die grote patserbak wisten we ons elke keer weer binnen te lullen. Op het laatst ging de slagboom al open als we aan kwamen rijden. We hebben toen zo'n beetje alle radio bekendheden van toen gezien. We hebben nog naast Frits Spits gestaan in de live uitzending. We zaten de hele dag in de kantine en iedere keer als we een diskjockey zagen gaven we die een plaat. Er waren ook DJ's die dachten dat die meiden er waren om te neuken in ruil voor het draaien van de plaat maar het waren nette meiden die dat niet deden. Vincent van Engelen was eigenlijk de enige die een paar keer een nummer van de plaat draaide. Veronica schreef wel een goed artikel in hun blad, maar draaien nee! Veronica had toen net zelf een plaat met een paar neptelefoongesprekken (bier laten staan in caf) en muziek door elkaar, uitgebracht. Veronica draaide wel hun eigen plaat maar niet die van ons. Hun plaat is, ondanks de vele airplay, toch nog totaal geflopt. De radioomroepen boycotten de plaat nadat die walgelijke Brom en Ruis daar toen de anderen diskjockeys toe had aangezet. Ze begrepen niet dat de gebelde mensen wel gewoon toestemming hadden gegeven voor de grammofoonplaat. Dus moest de plaat doodgezwegen worden vonden ze. Ze hadden er een speciale vergadering voor belegd waar alle diskjockeys moesten komen. Er werd toen collectief besloten om de plaat niet (meer) te draaien. Wel vreemd dat Jack Spijkerman het later wel mocht doen. Maar goed dat waren dan ook NEPopnames waar geen toestemmingen voor nodig waren.

Later zijn we nog bij bijna alle Amsterdamse piratenstations te gast geweest: Einstein, Decibel, radio Sjuul, radio Noord en vele andere piraten van toen. Bij Radio Decibel lieten ze ons nog een foto zien van een stuk of 6 zenders, die stonden ergens anders verstopt, zodat, indien ze uit de lucht werden gehaald door de radiocontroledienst en de zender in beslag werd genomen, ze 10 minuten later gewoon weer de lucht in konden. Sommige van die piratenstations zaten eerst wel te zeuren over die toestemmingen van de gebelde mensen. Ze waren bang voor rechtszaken en aansprakelijkheid. Vreemd h, als je zelf kompleet illegaal aan het uitzenden bent om je daar druk over te maken. Maar goed, het toestemmingen-issue was echter wel snel opgelost. De meeste van de gebelde mensen stonden namelijk gewoon met hun naam in het telefoonboek of de Gouden Gids. Dus de piraten konden het zelf makkelijk navragen bij de gebelden. De heer Laagwater belde de piratenstations regelmatig op om zijn eigen opname als verzoeknummer aan te vragen. Er waren trouwens maar een paar mensen die geen toestemming hadden gegeven, zoals die op geld beluste zeikwijven van Humanitas. Daar werd dan later voor de elpee dan maar een piep over hun naam heen gegooid. Dat die paar mensen niet wilden kwam waarschijnlijk omdat ze afhankelijk waren van donaties of een zaak hadden en anti-reclame vreesden door hun stuntelig gedrag en er de humor niet van in zagen. De meeste mensen vonden het fantastisch om op een grammofoonplaat te komen. Zelfs de heer Verhoef van de bielzen, die min of meer werd beledigd, gaf gewoon toestemming en vond het hartstikke leuk. Niemand heeft er betaald voor gekregen. Men kreeg wel 20 platen voor de medewerking.


Arthur verteld:

We belden uit de Gouden Gids, zagen dan een rubriek, bijvoorbeeld Showcards en dan bedachten we gauw een idee er bij en dan belden we op goed geluk. Lang denken deden we niet, want het was toch gewoon kijken hoe het gesprek zou lopen en wat voor reactie de gebelde zou hebben en dan maar improviseren. Ook belden we uit het gewone telefoonboek en prikte dan gewoon iemand zonder bepaald idee en keken wel wat het werd. Een keer draaide ik een nummer terwijl Jeroen nog aan het chips eten was. Jeroen zei niets, en die kerel zei dat hij ons zou opsporen. Het was meestal gewoon wachten tot dat er iets zou gebeuren. Zou hij/zij kwaad worden, hijgen, muziek aan hebben, deur dicht moeten doen, enzovoort.
De eerste plaat was geperst door Phonogram. De tweede plaat bij EMI. Het grote single gat in de eerste elpee heb ik er zelf in moeten zetten. Er waren namelijk geen elpees die zo de perserij uit kwamen. Bij een firma heb ik een speciale stans laten maken en op een middag heb ik in hun werkplaats zelf 1500 van de elpees van een groot gat voorzien. Die firma maakte ook de labels voor de Heineken flesjes. Het grote single gat in de elpee had als voordeel dat je de plaat makkelijk met 1 hand uit de hoes kon pakken en op de draaitafel leggen. Die stickers met "Steun de slachtoffers, boycot deze grammofoonplaat", die door heel Amsterdam hingen, waren in onze opdracht gemaakt en dat was een tegenreactie op die zeik DJ's in Hilversum die de plaat niet wilde draaien. Ze beschouwden de gebelde mensen als slachtoffers en begrepen niet dat wij toestemmingen hadden van ze om het op een plaat te zetten. De mensen stonden gewoon in het telefoonboek dus hadden ze die mensen toch zelf kunnen bellen om het na te trekken. Bovendien had de plaat een Buma/STEMRA nummer en het is toch ook logisch dat de uitgever van de plaat verantwoordelijk is voor het materiaal wat er op staat. Die stickers plakte Jeroen en ik dan in trams en tramhaltes in Amsterdam. Op een gegeven moment zat er in elke tram wel een sticker. Ze waren ook bijna niet los te krijgen. De Nieuwe Revue heeft nog een artikel over ons geschreven, eind 1980: "Van Hall belt niet meer". Jeroen ging op de foto met zijn neef Hugo. Veronicablad publiceerde daarvoor al een artikel in augustus 1980 met een foto er bij van Jeroen, Hugo en ik en met 2 meiden; Inge en Anne. We zaten op de motorkap van mijn wagen.
Jeroen en ik zijn ook nog op 1 april 1984 in een live radio uitzending geweest op Hilversum 2. We werden uitgenodigd om over 1 april grappen te praten. Ze speelden opeens een band opname af, zo live in de uitzending van een jochie die mij dus een paar weken eerder had opgebeld en tevergeefs had geprobeerd mij in de maling te nemen. Er kwam toen wel weer vraag naar de plaat maar ze waren op.


Grote hernieuwde belangstelling voor de Van Hall telefoongesprekken plaat, kwam pas na dat Jack Spijkerman probeerde het Van Hall idee na te doen met nep telefoongesprekken. Het publiek vond er echter niets aan en besefte toen pas hoe origineel en leuk de echte telefoongesprekken op The Van Hall Tapes elpee waren. Ook Jensen en 538 deden vergeefse pogingen. Hun "telefoongesprekken", als je het zo wil noemen, waren nog meer nep dan die van Jack. Vanwege de grote hernieuwde vraag naar de echte Van Hall tapes is er besloten om een "Best of" CD uit te brengen met 40 tracks. Dat leek ons namelijk wel het beste.
Heeft U nog vragen: info@vanhalltapes.nl
En de website, www.vanhalltapes.nl, is de enige echte Van Hall tapes website, snapt U dat? En ons motto is nog altijd:

Discretie, behang en rode verf.